Tik-tak. Tik-tak. Tik-tak. Jestem trochę jak Kapitan Hak, któremu tykanie przypomina o czyhającym niebezpieczeństwie. Pierwszy raz usłyszałam ten straszny dźwięk jak miałam 10, może 12 lat i czekałam, aż tata wróci do domu – nie wiedziałam, w jakim będzie stanie, czy położy się do łóżka od razu, czy będzie awantura i znowu nie prześpię połowy nocy.
Odkąd pamiętam mam w głowie historie. Zresztą nawet służbowe notatki z rozmów z krzyczącymi klientami piszę tak, jakby to były fragmenty powieści – dla załagodzenia niemiłego wrażenia i żeby trochę umilić temat osobie, która będzie rozmawiała z tym klientem po mnie. Do tego często tworzę gdzieś w czaszce narrację swojego życia, którą słyszę jak się zamyślę i strasznie lubię pisanie jako czynność – przesuwanie pisadłem po papierze, stukot klawiatury. Byłam bardzo zdziwiona, kiedy odkryłam, że nie wszyscy tak mają.
Brzmi to okrutnie, ale są ludzie, z którymi celowo nie rozmawiam zbyt często. Czasem są to po prostu znajomi, a czasem osoby, które były mi bliskie, ale ta relacja była zbyt niszcząca. Cechą wspólną dla obu grup jest jedno – świat, wszechświat i wszystkie wymiary sprzysięgły się przeciwko nim.
Na Instagramie jest profil Kobiecej Fotoszkoły, która organizuje #instawtorek. W skrócie: w każdy wtorek wrzucamy zdjęcie na „zadany” temat. I co jakiś czas naszym zadaniem jest to, żeby się przedstawić. Zatem dzisiaj, w nawiązaniu do Instawtorku, mała garstka informacji na mój temat, dzięki którym poznacie mnie trochę lepiej. (A jeśli zostawicie w komentarzu dwa słowa o sobie, to ja też Was poznam – magia internetu!)
Czy mamę się kocha przez cały rok? Oczywiście, że tak! Czy każdy dzień jest dobry na wspominki? No jasne! Ale nie da się ukryć, że to dziś jest ta specjalna okazja, kiedy mówimy naszym mamom specjalne DZIĘKUJĘ. A skoro dziękujemy, to i wspominamy za co!
Przyszła wiosna – przyroda budzi się do życia, zbliża się Wielkanoc i właściwie wszystko jest pięknie (nie licząc tego, że nie bardzo można wychodzić z domu). Co mogłoby to zepsuć? Podsumowanie tego, co udało nam się zrobić w ciągu minionych trzech miesięcy, MWHAHAHAHAHA!
13 lutego skończyłam 25 lat. Ta notka powinna pojawić się w dniu moich urodzin, ale one mnie każdego roku zaskakują. Musiałam na spokojnie zjeść kawałek tortu i zastanowić się, czy cokolwiek z tej okazji pisać. Uznałam, że dobrym pomysłem będzie cofnięcie się o jakieś 10 lat, żeby pogadać z samą sobą.
W poprzednim poście wspomniałam Wam, że moja mama z pewnością przestała zaglądać na mojego bloga po tym, jak napisałam, że nie lubię czytać. Dziś opowiem, dlaczego i skąd to się wzięło.