Czasem są takie dni. Myśli, zamiast mknąć z prędkością światła, czołgają się raczej leniwie. A kiedy chcę rzucić szybką ripostą, w połowie zdania jedna z komórek ciągnie za wajchę maszyny losującej i rozpoczyna losowanie jakiegokolwiek słowa, które w ogóle do tej riposty nie pasuje.
Są takie rady, które są na całe życie, np. „zjedz mięso, zostaw ziemniaki”. I kiedy człowiek nie jest bardzo głodny, ale coś by zjadł, to od razu wiadomo, co robić. Są też inne rady, które pamięta się całe życie – ale tym razem dlatego, że nie pomogły, a wręcz zaszkodziły.
Jakie ja mam nudne życie. Serio. Czasem czytam ludzkie historie, później myślę o swojej, później znów o cudzej i ponownie analizuje własny los. Nuda. Żadnych nastoletnich harców w wolnej chacie, żadnych związkowych melodramatów ani nawet letnich romansów. Żadnych poalkoholowych wpadek, których mogłabym się wstydzić. I byłam przez większość swojej szkolnej kariery wzorowa uczennicą, więc nawet wagarów sobie nie powspominam.
Tik-tak. Tik-tak. Tik-tak. Jestem trochę jak Kapitan Hak, któremu tykanie przypomina o czyhającym niebezpieczeństwie. Pierwszy raz usłyszałam ten straszny dźwięk jak miałam 10, może 12 lat i czekałam, aż tata wróci do domu – nie wiedziałam, w jakim będzie stanie, czy położy się do łóżka od razu, czy będzie awantura i znowu nie prześpię połowy nocy.
Wszyscy wiemy, że istnieje coś takiego jak kalorie – to te stworki, które siedzą w szafie i zwężają nasze ubrania. Ale czy wiedzieliście, że istnieją niedasie? One są dużo gorsze, bo zawężają myślenie.
Odkąd pamiętam mam w głowie historie. Zresztą nawet służbowe notatki z rozmów z krzyczącymi klientami piszę tak, jakby to były fragmenty powieści – dla załagodzenia niemiłego wrażenia i żeby trochę umilić temat osobie, która będzie rozmawiała z tym klientem po mnie. Do tego często tworzę gdzieś w czaszce narrację swojego życia, którą słyszę jak się zamyślę i strasznie lubię pisanie jako czynność – przesuwanie pisadłem po papierze, stukot klawiatury. Byłam bardzo zdziwiona, kiedy odkryłam, że nie wszyscy tak mają.
Już bliżej do końca stycznia niż do początku, a mnie udało się nie tylko podsumować zeszły rok, ale też spisać to, co chciałabym zrobić i zmienić w ciągu kolejnych 11 miesięcy. Gotowi?
Kiedy w połowie zeszłego roku przechodziłam na pracę zdalną, wszyscy (a przynajmniej większość) myśleliśmy, że dwa tygodnie, no, może dwa miesiące i spotkamy się znów w kuchni przy naszym oczku w głowie, czyli ekspresie do kawy. No cóż – ten plan, jak i wszystkie związane z wyjazdami i spotkaniami z ludźmi, nie wypalił. A reszta?
Nie zacznę od tego, że ten rok był dziwny. To by było za proste i niewiele mówi. 2020 to taki najmniejszy szczeniaczek w hodowli, taki z jedną łapką krótszą, którego właściciel chce oddać za symboliczną złotówkę, byle ktoś dał mu dobry dom, ale i tak każdy boi się go wziąć, bo nie wie, czy sobie z nim poradzi – a on tylko chciałby być kochany tak jak inne szczeniaczki przed nim!
Czasem w nocy nie śpię. Co ja gadam! Praktycznie co noc Tomka odcina 5 minut po przyłożeniu głowy do poduszki, a ja leżę przez kolejne 35, bo senna to byłam przed telewizorem, zanim dostałam szturchnięta z pytaniem, czy idziemy spać. Idziemy i zawsze się kończy tak samo – mam niecałą godzinę ekstra, żeby przemyśleć swoje życie, oczywiście z uwzględnieniem najbardziej kłopotliwych momentów.