Mówi się, że pies to najlepszy przyjaciel człowieka. I ja ogólnie psy strasznie cenię za to, że ich zachowania wynikają ze szczerych emocji. Nawet, gdy mój pies zachowuje się bardzo nie tak, jakbym oczekiwała, to wiem, że nie mogę go za to winić. No, takie zdanie miałam do dziś, bo okazuje się, że Nela najwyraźniej jest bardziej przebiegła, niż bym się tego po psie mogła spodziewać.
Przyszła wiosna – przyroda budzi się do życia, zbliża się Wielkanoc i właściwie wszystko jest pięknie (nie licząc tego, że nie bardzo można wychodzić z domu). Co mogłoby to zepsuć? Podsumowanie tego, co udało nam się zrobić w ciągu minionych trzech miesięcy, MWHAHAHAHAHA!
Czy ktoś w styczniu pomyślałby, że będziemy mieć stan epidemii? Chyba nie. Czy sytuacja jest poważna? Dorośli mówią, że tak. Ale tak sobie myślę, że gdyby nie ten koronawirus, to bym tylu rzeczy nie doświadczyła!
13 lutego skończyłam 25 lat. Ta notka powinna pojawić się w dniu moich urodzin, ale one mnie każdego roku zaskakują. Musiałam na spokojnie zjeść kawałek tortu i zastanowić się, czy cokolwiek z tej okazji pisać. Uznałam, że dobrym pomysłem będzie cofnięcie się o jakieś 10 lat, żeby pogadać z samą sobą.
Właśnie tyle miałam ostatnio energii, ile widzicie kawy w tej filiżance. A to, co zostało, było już trochę zaschnięte i do niczego się nie nadawało.
Stało się. Dopadło i mnie. Z powodu nawarstwienia się różnych niezdrowych nawyków, poddałam się i przeszłam na dietę.
Jestem handlowcem, a to oznacza kontakt z ludźmi – albo przez telefon, albo na spotkaniach. A w czym problem? Czy odwiedzili nas zagraniczni kontrahenci, z którymi nie mogliśmy dojść do porozumienia? Nie – do biura przyjechał nasz informatyk.
Już niemal połowa stycznia – to ten moment, kiedy orientujemy się, że część naszych postanowień noworocznych już się wykruszyła. Dochodzimy do wniosku, że idzie nam słabo, więc w sumie to bez sensu. Trudno, próbowaliśmy, ale już 12 stycznia, nic się nie zmieniło, to już poczekamy do tego 2021 i wtedy podbijemy świat. Tymczasem zjedzmy litr lodów. Cóż, mnie ten problem nie dotyczy, bo nie robię postanowień noworocznych – mogę jeść lody bez względu na życiowe porażki.
Są prezenty, które robią efekt WOW, a są też takie, które przy okazji są strzałem w kolano osoby, która je kupiła… Jak możecie się domyślić – to ja jestem ciężko ranna.
Każdy ma jakieś świąteczne tradycje. Są te odgórnie narzucone, jak ilość i rodzaje potraw, dodatkowe nakrycie dla niespodziewanego gościa albo kompot z suszu… A są też te, które każda rodzina wypracowała sobie sama – i to są te fajniejsze.