Tik-tak. Tik-tak. Tik-tak. Jestem trochę jak Kapitan Hak, któremu tykanie przypomina o czyhającym niebezpieczeństwie. Pierwszy raz usłyszałam ten straszny dźwięk jak miałam 10, może 12 lat i czekałam, aż tata wróci do domu – nie wiedziałam, w jakim będzie stanie, czy położy się do łóżka od razu, czy będzie awantura i znowu nie prześpię połowy nocy.
Wszyscy wiemy, że istnieje coś takiego jak kalorie – to te stworki, które siedzą w szafie i zwężają nasze ubrania. Ale czy wiedzieliście, że istnieją niedasie? One są dużo gorsze, bo zawężają myślenie.
Odkąd pamiętam mam w głowie historie. Zresztą nawet służbowe notatki z rozmów z krzyczącymi klientami piszę tak, jakby to były fragmenty powieści – dla załagodzenia niemiłego wrażenia i żeby trochę umilić temat osobie, która będzie rozmawiała z tym klientem po mnie. Do tego często tworzę gdzieś w czaszce narrację swojego życia, którą słyszę jak się zamyślę i strasznie lubię pisanie jako czynność – przesuwanie pisadłem po papierze, stukot klawiatury. Byłam bardzo zdziwiona, kiedy odkryłam, że nie wszyscy tak mają.
Już bliżej do końca stycznia niż do początku, a mnie udało się nie tylko podsumować zeszły rok, ale też spisać to, co chciałabym zrobić i zmienić w ciągu kolejnych 11 miesięcy. Gotowi?
Kiedy w połowie zeszłego roku przechodziłam na pracę zdalną, wszyscy (a przynajmniej większość) myśleliśmy, że dwa tygodnie, no, może dwa miesiące i spotkamy się znów w kuchni przy naszym oczku w głowie, czyli ekspresie do kawy. No cóż – ten plan, jak i wszystkie związane z wyjazdami i spotkaniami z ludźmi, nie wypalił. A reszta?
Nie zacznę od tego, że ten rok był dziwny. To by było za proste i niewiele mówi. 2020 to taki najmniejszy szczeniaczek w hodowli, taki z jedną łapką krótszą, którego właściciel chce oddać za symboliczną złotówkę, byle ktoś dał mu dobry dom, ale i tak każdy boi się go wziąć, bo nie wie, czy sobie z nim poradzi – a on tylko chciałby być kochany tak jak inne szczeniaczki przed nim!
Czasem w nocy nie śpię. Co ja gadam! Praktycznie co noc Tomka odcina 5 minut po przyłożeniu głowy do poduszki, a ja leżę przez kolejne 35, bo senna to byłam przed telewizorem, zanim dostałam szturchnięta z pytaniem, czy idziemy spać. Idziemy i zawsze się kończy tak samo – mam niecałą godzinę ekstra, żeby przemyśleć swoje życie, oczywiście z uwzględnieniem najbardziej kłopotliwych momentów.
Akumulatory czasem się wyczerpują. Czasem wolniej, czasem szybciej – kiedy wiele energii wkłada się w zachowanie optymizmu. A kiedy zbyt długo podładowuje się je tylko do 20% zamiast do 100, robi się ciężko – i ja na przykład mam ochotę wtedy trzasnąć drzwiami.
Dziś jest głośno w sieci – dla mnie za głośno. Za dużo bombardowania z każdej strony. Będę musiała się od tego odciąć, żeby zachować jakikolwiek spokój. Ale zanim to nastąpi, sama muszę wylać z głowy to, co się w niej kotłuje.
Strasznie chciałam Wam opowiedzieć o Klubie Otwartej Szuflady. Usiadłam do pisania i… Wydarzyło się dokładnie to, co działo się wcześniej – pustka, wena wyparowała, a zamiast niej pojawiły się znane mi od dawna myśli z kategorii „kto będzie chciał to czytać?” – tego typu myśli towarzyszą mi od dawna. Na szczęście w końcu wiem, jak sobie z nimi poradzić.