13 lutego skończyłam 25 lat. Ta notka powinna pojawić się w dniu moich urodzin, ale one mnie każdego roku zaskakują. Musiałam na spokojnie zjeść kawałek tortu i zastanowić się, czy cokolwiek z tej okazji pisać. Uznałam, że dobrym pomysłem będzie cofnięcie się o jakieś 10 lat, żeby pogadać z samą sobą.
Właśnie tyle miałam ostatnio energii, ile widzicie kawy w tej filiżance. A to, co zostało, było już trochę zaschnięte i do niczego się nie nadawało.
Stało się. Dopadło i mnie. Z powodu nawarstwienia się różnych niezdrowych nawyków, poddałam się i przeszłam na dietę.
Jestem handlowcem, a to oznacza kontakt z ludźmi – albo przez telefon, albo na spotkaniach. A w czym problem? Czy odwiedzili nas zagraniczni kontrahenci, z którymi nie mogliśmy dojść do porozumienia? Nie – do biura przyjechał nasz informatyk.
Już niemal połowa stycznia – to ten moment, kiedy orientujemy się, że część naszych postanowień noworocznych już się wykruszyła. Dochodzimy do wniosku, że idzie nam słabo, więc w sumie to bez sensu. Trudno, próbowaliśmy, ale już 12 stycznia, nic się nie zmieniło, to już poczekamy do tego 2021 i wtedy podbijemy świat. Tymczasem zjedzmy litr lodów. Cóż, mnie ten problem nie dotyczy, bo nie robię postanowień noworocznych – mogę jeść lody bez względu na życiowe porażki.
Są prezenty, które robią efekt WOW, a są też takie, które przy okazji są strzałem w kolano osoby, która je kupiła… Jak możecie się domyślić – to ja jestem ciężko ranna.
Każdy ma jakieś świąteczne tradycje. Są te odgórnie narzucone, jak ilość i rodzaje potraw, dodatkowe nakrycie dla niespodziewanego gościa albo kompot z suszu… A są też te, które każda rodzina wypracowała sobie sama – i to są te fajniejsze.
Ostatnio przez dłuższy czas byłam dorosła – ogarniałam mieszkanie, gotowałam, robiłam pranie, chodziłam do pracy… Takie tam nudne, codzienne rzeczy. I było tyle tych ważnych spraw do załatwienia, że zupełnie zapomniałam rezerwować czas na rozrywkę albo hobby typu bas i blog. Aż tu pewnego dnia kolega zapytał mnie: „Ej, nie miałaś czasem Don’t Starve?” – owszem, miałam! I od razu zainstalowałam.
Czasem, choćby skały… Hm… Choćby człowiek starał się nie wiadomo, jak – po prostu nic się nie dzieje. To chyba takie cutscene, przerywnik na zakończenie rozdziału, zanim pojawią się kolejne wyzwania.
Może kojarzycie z filmów detektywistycznych korkową tablicę, na której różne elementy układanki są połączone czerwoną włóczką – tak w okresie przedświątecznym wygląda mój mózg od środka, zanim ostatecznie przyporządkuję prezent do osoby. Co zrobić, żeby zminimalizować ryzyko kupienia bubla?