Robicie sobie raz na jakiś czas przegląd swojego życia? Takie krótkie podsumowanie, jak to się stało, że jesteście tu, gdzie jesteście? A zdarzyło Wam się pomyśleć, że „kurczę mogłam/mogłem się więcej denerwować/martwić”? No, tak myślałam – mnie też nie. Dlatego, choć w ciągu minionych dni wydarzyły się różne rzeczy (jak to w życiu), wyłuskałam i przedstawiam 5 tych dobrych.
Tak, jestem tym człowiekiem – introwertykiem, który cieszy się, że „wyszło na nasze”, czyli siedzimy w domu. Chyba wszyscy już trochę przyzwyczailiśmy się do tej sytuacji i choć powoli ona przemija, to dalej jest trochę dziwnie. Ale nie da się ukryć, że dostrzegam kilka plusów.
Czy mamę się kocha przez cały rok? Oczywiście, że tak! Czy każdy dzień jest dobry na wspominki? No jasne! Ale nie da się ukryć, że to dziś jest ta specjalna okazja, kiedy mówimy naszym mamom specjalne DZIĘKUJĘ. A skoro dziękujemy, to i wspominamy za co!
Przyszła wiosna – przyroda budzi się do życia, zbliża się Wielkanoc i właściwie wszystko jest pięknie (nie licząc tego, że nie bardzo można wychodzić z domu). Co mogłoby to zepsuć? Podsumowanie tego, co udało nam się zrobić w ciągu minionych trzech miesięcy, MWHAHAHAHAHA!
Czy ktoś w styczniu pomyślałby, że będziemy mieć stan epidemii? Chyba nie. Czy sytuacja jest poważna? Dorośli mówią, że tak. Ale tak sobie myślę, że gdyby nie ten koronawirus, to bym tylu rzeczy nie doświadczyła!
13 lutego skończyłam 25 lat. Ta notka powinna pojawić się w dniu moich urodzin, ale one mnie każdego roku zaskakują. Musiałam na spokojnie zjeść kawałek tortu i zastanowić się, czy cokolwiek z tej okazji pisać. Uznałam, że dobrym pomysłem będzie cofnięcie się o jakieś 10 lat, żeby pogadać z samą sobą.
Właśnie tyle miałam ostatnio energii, ile widzicie kawy w tej filiżance. A to, co zostało, było już trochę zaschnięte i do niczego się nie nadawało.
Stało się. Dopadło i mnie. Z powodu nawarstwienia się różnych niezdrowych nawyków, poddałam się i przeszłam na dietę.
Już niemal połowa stycznia – to ten moment, kiedy orientujemy się, że część naszych postanowień noworocznych już się wykruszyła. Dochodzimy do wniosku, że idzie nam słabo, więc w sumie to bez sensu. Trudno, próbowaliśmy, ale już 12 stycznia, nic się nie zmieniło, to już poczekamy do tego 2021 i wtedy podbijemy świat. Tymczasem zjedzmy litr lodów. Cóż, mnie ten problem nie dotyczy, bo nie robię postanowień noworocznych – mogę jeść lody bez względu na życiowe porażki.
W poprzednim poście wspomniałam Wam, że moja mama z pewnością przestała zaglądać na mojego bloga po tym, jak napisałam, że nie lubię czytać. Dziś opowiem, dlaczego i skąd to się wzięło.